Likovi zavičaja: Ekrem Durić iz Prve proleterske

Sažetak

Bio je među prvim bosanskim muslimanima koji su stupili u redove Prve proleterske brigade, nepuna tri mjeseca nakon njenog formiranja, “u malom bosanskom gradiću Rudom, 22. decembra, 1941. godine”. Kao osnovci iz generacije pedesetih (dakako, onog vijeka) taj smo datum slavili kao Dan armije, s “titovkama” na glavi, s pionirskim maramama oko vrata i s ushićenjem u srcu, deklamujući: “Stupaj, slavne zastave razvij, ponosna čelična zbita…” U tom đačkom stroju, kao “pioniri maleni”, mi smo bili “vojska prava” i čvrsto vjerovali da smo Titovi, a Tito naš… U jednoj od takvih prigoda, s početka šezdesetih, čini mi se da je bio Dan armije, prvi puta sam vidio Ekrema Durića u uniformi visokog oficira JNA… Mi smo već puno znali o Prvoj proleterskoj… partizanskoj legendi…iz udžbenika, filmova, stripova, ali prvi puta nam se tada ukazala prilika da vidimo i razgovaramo sa jednim proleterom “uživo” i to–iz našeg grada. S divljenjem, otvorenih usta gutali smo svaku njegovu riječ… Nije to šala. Njega i njegove drugove u partizane je primio lično vrhovni komandant Josip Broz Tito… Mnogo puta kasnije, u drugačijim prigodama i sasvim drugim okolnostima, susretao sam se sa Ekremom Durićem i mnogo puta slušao tu istu priču… Nekad u opširnijoj, nekad u skraćenoj verziji. Meni je ipak najbolja bila ona koju sam prvi put slušao dalekih šezdesetih, s pionirskom maramom oko vrata, kao đak Osnovne škole “Mitar Trifunović – Učo” (sada je to Druga osnovna škola) u Gračanici…