Konteksti, oblici i motivi gračaničke ženske poezije

Sažetak

Otkako je Roland Barthes proglasio smrt autora stvari u književnosti nisu iste. Recimo da se književnost iz prostora zatvorenih struktura i discipline našla na revizionističkom udaru različitih praksi pisanja od filozofije i antropologije pa do psihoanalize i dr. Izgubivši uporište individualnosti i originalnosti koju je autorstvo garantiralo tekstu, književnost je istovremeno odustala od potrage za totalnim istinama. U tom duhu iznikla poststrukturalistička teorija književni tekst razmatra kao heterogen prostor u kojem se razabiru različiti konteksti što u interakciji i prožimanju stalno transformiraju i prestrojavaju značenja teksta. Procesualnost, otvorenost, pluralnost su neke od kategorija presudne u oblikovanju percepcije kako autora tako i čitalaca. Instituciju autorstva, shodno tome, potiskuju taktike propitivanja tekstom/u tekstu instaliranih znanja-rekonstrukcije njime proizvedenih modela realnog. Univerzalne istine i vrijednosti su destabilizirane intenzitetom hedonističkog i pragmatičnog društva koje gleda u virtualno nebo i vjeruje u medijske mitove. Kazano riječima Derride, tvorca revizionističke dekonstrukcije–sve postaje tekst. Sve je podložno zavodljivom diskursu simulacije i slike. Ideja humanističkog poretka koji kroči prema napretku, duhovnom prije svega, oslabljena je intenzitetom drugog–tehnološkog napretka. Drugim riječima, književnost se i sama našla na tržištu. Poredak univerzalnog smijenjen je poretkom globalnog, što dovodi do paradoksa istovremenog fragmentiranja i centriranja istina o Realnom.